Over de Cevennes en de Mont Lozère met de GR70 Stevenson weg en de GR7 vanaf La Bastide-Puylaurent tot Alès in Zuid-Frankrijk

 

De Cevennen in het zuidoosten van het Massif Central

De Cevennen in het zuidoosten van het Massif Central, zijn een ruw maar mooi landschap van graniet en kalksteen, kastanjebossen en snelstromende riviertjes. Omdat er geen grote centra of wegen zijn, waren de Cevennen eeuwenlang een mysterieus gebied. In de Middeleeuwen zochten ketters er een veilig onderkomen. De bloedigste periode was de oorlog van de Camisards (1702-1705), een opstand van de protestanten tegen de katholieken. In 1970 kreeg het gebied het statuut van Parc National, het enige in Frankrijk dat bewoond is.

Florac is zowat het centrum van de streek; het plaatselijke kasteel herbergt de toeristische dienst. Kenmerkend zijn de groene hellingen en de smalle en dichtbegroeide valleien.

Na een lange treinreis komen we in La Bastide-Puylaurent aan. Philippe verwelkonlt ons in zijn prachtig ingerichte gite "l'Etoile". Naast enkele rugzaktoeristen zijn er ook veel wandelaars die de streek in dagtochten verkennen. Philippe Papadimitriou heeft ons een slaapkamer voor drie toegewezen. waar we onze rugzak in orde brengen voor's anderendaags.

24 km: La Bastide-Puylaurent(1024m) - Les Alpiers (1186m)
Omdat Philippe de eetzaal, officieel' pas om 7.30 uur opent, kunnen we pas rond halfacht vertrekken. De lucht is nog lichtjes betrokken. als we aan onze eerste klim beginnen. De weg loop over hoogten te midden van de bossen. Langzaam stijgen we naar La Mourade (1305 m).

Voorbij La Mourade zijn de bossen grotendeels verdwenen en bevinden we ons op een plateau van weiden en struiken. Geleidelijk dalen we af naar Chabalier. Daar vinden we het pad niet, zodat wij noodgedwongen een tweetal knl de asfaltweg moeten volgen tot aan het station van Chasseradès. Daar vinden we opnieuw de wit-rode tekens.

De kerk uit de 12de eeuw bezit een merkwaardige klokkentoren.Voorbij het dorp komen we aan het Viaduc de Mirandol, nog altijd in gebruik voor het treinverkeer Mende-Alès.

Kort daarop zijn we in l'Estampe, waar het opnieuw omlaag gaat. ln het bos van Goulet komen we in de buurt van de bron van de Lot. Bij het verlaten van het bos zien we plots een bordje, gite des Alpiers. Omdat het al vrij laat is, besluiten we deze gite op te zoeken. Het blijkt een splinternieuwe gîte te zijn, uitgebaat door een Nederlandse dame. Logement en maaltijden zijn uitstekend.

10km: Les Alpiers (1186m) - Chalet du Mt Lozère (1421m)
Prachtig weer vandaag. De lucht zit vol geuren van allerlei grassen. bloemen en kruiden. ln Le Bleymard is er markt. Na de Col Santel (1200 m) volgt een moeizame klim naar Chalet du Mont-Lozère. Tot onze verbazing kunnen we pas om 16 uur in de gite. Het comfort (kanlers met twee stapelbedden en badkamer) nlaakt het wachten echter goed. 's Avonds kookt de uitbater voor ons alleen.

28km: Chalet du Mont Lozère (1421m) - La Croix de Berthel (1088m)
Het is nog fris als we naar de 'Chemin des Chômeurs' trekken, die we in de verte zien. Het is een wandelweg, door werklozen na de oorlog aangelegd om de streek toegankelijker te maken. Het landschap is prachtig: een eenzaam plateau.

We moeten evenwel uitkijken naar een onooglijk pad dat ons naar het hoogste punt van de Mt Lozère moet brengen, de Sommet de Finiels (1699m). De morgenzon begint te branden en het paadje van amper 30cm breed tussen de keien bijt in de kuiten.

Boven wacht ons een weids panorama, zonder enig spoor van huis, mens of dier.

Gedurende een tweetal km vervolgen we onze weg over het plateau van Mont Lozère, om dan het bos in te duiken dat ons naar de Col de Finiels, bij de asfaltweg, brengt. We hebben besloten de GR70 Stevenson weg te verlaten en de GR7 te volgen. Gedurende vier km volgen we de "ancienne voie romaine": een brede open ruimte tussen de bomen, lichtjes glooiend. De laatste km voor Salarial is van een ander niveau; hier moeten we tussen stenen en rotsblokken laveren.

In Salarial vinden we een verharde weg die ons naar l'Hôpital brengt. Ooit was dit een centrum van waaruit de Hospitaalridders vanaf de 12de eeuw de streek beheersten. Nu staan er nog enkele huizen, meestal vakantiewoningen. Vanaf l'Hôpital komen we op de "Draille du Languedoc", die we zullen volgen tot La Croix-de-Bethel. Een Draille is een meestal brede weg waarlangs kudden schapen in het voorjaar naar de zomerweiden gebracht worden. Voor de wandelaar is het een verademing: breed, vrij goed begaanbaar en zonder grote hoogteverschillen.

Na 2 km komen we aan De Pont du Tarn met een prachtige brug met drie bogen. Aan onze voeten stroomt de Tarn langzaam en onverstoord verder. Het landschap wonlt weer open. De brenl en allerlei andere struiken en bloemen staan in bloei. Na het behoste gedeelte nloeten we nog door eell rotslandschap tllet grote stenen in alle afmetingen, waartussen de mooiste kruiden bloeien. Zo dalen we af naar l'Aubaret, een voortllalige hoeve.

Daar wordt het landschap weer groener en vriendelijker en is er al eens een streepje schaduw lets voor 16 uur zijn we in de gite "Les Bastides", een nogal rommelig onderkonlen dat een opknapbeurt zou kunnen gebruiken.

27 km: La Croix de Berthel (1088 m) - Florac (546 m)
Vandaag volgen we de GR68. Tot op het Signal de Ventalon, 2 km verder en 300 m hoger, is er opnieuw de Draille de Languedoc.We besluiten echter voor de eerste 2 km een andere weg te nemen die ons 200 m hoger brengt en dan opnieuw aansluit op de GR 68. Aan col de la Planette, op een open plek aan een kruispunt van 4 wegen in de bossen. rusten we even uit.

We naderen ondertussen het Signal du Bougès (1421 m), het hoogste punt voor vandaag. Begroeiing is er niet meer zoveel, zodat de zon ongenadig kall branden. Hierna komen we terug in eell bosgedeelte en voor de Col du Sapet moeten we nog over een rotsachtig pad. Achteromkijkend zien we het pad vanaf Col du Bougès doorheen het glooiende landschap.

Op de Col du Sapet hebben we een onvergetelijk panorama: een circusvormige vallei met groenbeboste hellingen waarop je toch duidelijk de kleine weggetjes ziet die naar een eenzanle hoeve of een onooglijk gehucht lopen. We zijn nog een tiental km van Florac verwijderd en we voelen de hitte toenemen.

Als we de eerste huizen van Florac al in het vizier krijgen, blijkt dat een landhouwer het GR-pad tweemaal afgesloten heeft met schrikdraad. Het vergt enig zoekwerk voor we telkens een plaats vinden 0m zonder elektrische schokken over de draad te geraken. In Florac, dat in een vallei ligt, is het moordend heet. In de gite "Le Presbytère" bij de familie Lagrave worden we heel hartelijk ontvangen. De vrouw des huizes wijst ons de koelste kamer aan, waar we ons op het bed laten neervallen.

25km: Florac (546m) - L'Hom (1076m)
De IGN-kaart leert ons dat we over een afstand van 4 km niet minder dan 450 m hoger moeten. Vanuit de vallei van Florac zien we steil boven ons de bewuste Causse-vlakte. We volgen de asfaltweg, omdat die een geleidelijke steiging mogelijk maakt. Halverwege zien we geen spoor meer van Florac. Ochtendmist bedekt het stadje. Als we boven aankomen heeft de zon de mist reeds opgeruimd en bevinden we ons op de Causse Méjean, een kalkachtige vlakte van 33.000 ha op een hoogte van ongeveer 1000 m. Het landschap bestaat uit enkele schrale akkers, wat lage bossen en kale vlakten die door de schapen afgegraasd worden.ln Pradal. een boerderij met uitgebreide schapenstallen, worden de waterflessen een eerste keer bijgevuld, want op de Causse is geen water te vinden. Bij de ruines van La Chabassude bekijken we de vervallen gebouwen en het landbouwalaam uit de jarell '50 dat overal achtergebleven is. Een km verder stellen we plots vast dat we op weg zijn naar Vernagues dat ver weg in de diepte ligt. ln de ondertussen laaiende zon moeten we opnieuw omhoog, tot wij uiteindelijk toch een half uitgewiste wit-rode verfstreep vinden Verderop vinden we tot onze verbazing recente wit-rode verfstrepen, helaas aangebracht op stenen tussen het gras i.p v. op de afsluitingspalen !
Voor onze middagpauze rest ons niets anders dan de "schaduw" van een struik op te zoeken en ons te beschermen tegen de zon. Daarna zoeken wij opnieuw onze afsluiting op. Op geregelde afstanden vinden we stenen met wit-rood. En dan plots: geen tekens meer. Na vruchteloos zoeken besluiten we om naar links af te dalen en zo komen we in Villeneuve terecht een gehucht met 6 huizen. Daar kunnen we onze veldflessen opnieuw vullen. Nu gaat het verder naar le Veygalier en L'Hom, onze gîte. In de zon is het 40°; gelukkig is er een zacht windje. De gite is een juweeltje.14 km: L'Hom (1076 m) - L'Hospitalet (1043 m)

Vandaag m oeten we opnieuw de vallei van de Tarnon door. Langs een verlaten asfaltweg dalen we af naar Vebron (640 m): een prachtig dorp met een grote open ruimte met eeuwenoude bomen. Na Vebron begint de klim door de bossen opnieuw. 's Middags komen we aan in l'Hospitalet. Het is een hoeve met een gite, ondergebracht in een kaal vertrek met stapelbedden. Ook de keukenhoek en het sanitair hebben betere tijden gekend. Gelukkig werd onlangs een tweede, eigentijdser waslokaal ingericht. Achter de hoeve bevinden zich een aantal tonnenzware, afgeronde, 3 m hoge stenen uit een of ander voorhistorisch tijdperk. Een plakkaat maakt duidelijk dat hier op 24 september 1689 een honderdtal Camisards met hun predikanten verzameld waren om te overleggen hoe zij hun godsdienst en cultuur konden beschermen tegen de Franse troepen.Aan de zijmuur van de hoeve bevindt zich de Auberge l'Hospitalet. Niet alleen een muur, maar ook een vete scheidt beide families. Als wij 's avonds in de Auberge een glas willen gaan drinken, krijgen we er een aantal scheldwoorden aan het adres van de familie Pin (de gite) te horen! 24 km: L'Hospitalet (1043 m) - Serre de la Can (720 m)

Mr. Pin zwaait ons uit. Dit doet ons deugd, want erg spraakzaam was hij niet, in tegenstelling tot zijn echtgenote. Langs de GR43 stappen wij vooralsnog richting Barre-des-Cevennen. Aan de Col des Faisses veranderen wij van richting langs de GR67 Prachtiglandschap met vergezichten. Anderhalf uur later zijn we in Barre-des-Cevennen. Het dorp bestaat uit één straat met langs weerszijden ongeveer 50 (meestal eeuwenoude) huizen die zich aan mekaar vasthouden. We verlaten Barre langs de GR67 Het pad loopt grotendeels naast de D 13, door de struiken en de bossen. Schaarse auto's doen ons af en toe terugdenken aan de bewoonde wereld. 8 km verder, aan Plan de Fortmort, bevindt zich een gedenkteken uit 1887 ter herinnering aan de strijd van de Camisards. Vanaf nu bevinden we ons volop in de bossen. 3 km verder verlaten we de GR 67 om vanaf nu de GR 70 Stevensonroute te volgen, die ons naar Serre de la Can brengt. In dit vakantiecentrum is er een prachtige gite met een zeer sympathieke uitbater.18 km: Serre de la Can (720 m) - Campnau (362 m)

Toen wij gisterenavond aan de uitbater vertelden dat wij vandaag naar Campnau gingen, glimlachte hij nogal raadselachtig. Wij hadden hem moeten vragen wat er aan de hand was. Er had ons eigenlijk al een licht moeten opgaan toen wij eergisteren opbelden naar Campnau om te reserveren. Eerst kregen wij te horen dat het niet kon, daarna dat het wel kon maar dat wtj het lawaai er moesten bijnemen.  Vandaag zijn we in de Vallee Française, een totaal ander gebied. Na 7 km komen we in Saint-Germain-de Calberte, het administratieve centrum van de streek. Ook hier is er weinig beweging te bespeuren. De kerk dateert uit de 12de en de 14de eeuw. Het kasteel uit de 12de en de 13de eeuw wordt al 30 jaar lang gerestaureerd.Het landschap is minder aantrekkelijk. We lopen meestal in bebost gebied. Aan de Pont de Burgen verlaten we de GR70 Stevensonweg en vervoegen de GR67A.

We blijven op een hoogte van 600 tot 700 m. Aan Pierre de la Vieille houden we halt en in de namiddag beginnen we aan het laatste gedeelte naar Campnau. Vanaf nu lopen we op asfalt. Plots ontdekken we een bordje 'gite Campnau'.Tussen de bomen door zien wij een paadje dat over minder dan 1 km zomaar eventjes 150 m naar beneden duikelt. Af en toe hangt er aan een boom een bordje 'gite'. Uiteindelijk ontwaren we ver beneden ons, een huis met enkele auto's. We staan er voor een gesloten deur. Na wat roepen komen twee jongelui te voorschijn. De gite dateert nog uit een vorig leven: 8 stapelbedden in een vuil lokaal. De moeder van beide jongelui zorgt voor het eten.We moeten er wel een hele preek bijnemen over familiale verplichtingen en het protestantisme. Het geklaag over de geringe werklust van beide zonen ontbreekt evenmin. Daarbovenop krijgen wij nog een uitvoerige uiteenzetting over ecologisch tuinieren, waarvan zij een grote fan is. Ondertussen liggen er op haar erf een tiental auto's en moto's met lekkende batterijen en dito brandstoftanks te roesten. Gelukkig voor ons gaat het voorziene muziekgedoe (het lawaai!) slechts in mineur door, zodat onze nachtrust alleen verstoord wordt door het geblaf van de honden en knagende houtwormen. 25 km: Campnau (362 m) - Alès (126 m)

Na het verlaten van Campnau moeten we langs een asfaltweggetje over 2 km 180 m hoger naar Col d'Uglas. Af en toe kijken we nog eens achterom naar het ecologische kerkhof. Zo komen wij op de GR 44D, onze laatste en, zoals blijken zal, niet de gemakkelijkste GR. We volgen een brede landweg door de bossen. Af en toe zien we op een open plek het omringende landschap dat voornamelijk uit bossen bestaat.Wij moeten gedurig bergop en bergaf tussen 540 m en 670 m. Na La Cabane bevinden we ons op de hoogtekamp van dit gebied. Links en rechts van ons gaat het naar beneden. Prachtige panorama's met uitzicht op de vallei van de Galeizon. De bodem bestaat uit rotsen waartussen struiken en bomen groeien. Moeizaam bereiken wij Le Chateau de Sauvage, een kasteelru'ine uit de 14de eeuw.We zijn nog op 5 km van Ales. Langzaam dalen we af en dwarsen de verlaten open zink- en ijzermijnen van Trepaloup. Ten slotte moeten wij nog door een parkachtig landschap alvorens in Ales aan te komen. Lawaai, benzinedampen, autoverkeer, allerlei zaken die we opnieuw moeten gewoon worden.

Topo-gidsen: ref 704 (GR 7) - ref 402 (GR 43-44D) - ref 611 (GR 67-67A) - ref 631 (Tour du Causse Méjean) - ref 700 (GR 70). IGN-kaarten 1 : 25 000 - 2640 OT - 2739 OT - 2740 ET - 2840 OT

Accommodatie
. La Bastide-Puylaurent: Gîte d'étape te de séjour "L'Etoile": Mr. Philippe Papadimitriou, 04 66 46 05 52, Route de Mende, F-48250 La Bastide Puylaurent. 12/05 tot 15/09. Alle voorzieningen.
. Les Alpiers: gites Les Alpiers: Mme Aubenque, 04 66 48 67 19: maaltijden op aanvraag.
. Le Bleymard: alle voorzieningen
. Chalet du Mont-Lozère: Gîte d'étape "Le Refuge": 04 66 48 62 83 - restaurant aanwezig.
. La Croix-de-Berthel: Gîte d'étape "Les Bastides": Mme Dubois, 04 66 45 82 80 - restaurant aanwezig.
. Florac: Gîte "Le Presbytère": Mr. Lagrave, 04 66 45 24 54. Alle voorzieningen.
. L'Hom: Gîte de "L'Hom": Mme Turc, 04 66 45 66 14, maaltijden op aanvraag.
. L'Hospitalet: Gîte de "L'Hospitalet": Mme Pin, 04 66 44 01 60: maaltijden op aanvraag.
. Serre de la Can: Gîte "Lou Serre-de-la-Can": Mr. Mohcini, 04 66 45 93 58: restaurant aanwezig.
. Saint-Germain-de-Calberte: Mme Clément, 04 66 55 60 64: maaltijden op aanvraag.
. Alès: alle voorzieningen.

Met de trein: La Bastide-Puylaurent heeft directe verbindingen met Parijs (Gare de Lyon) op de lijn Parijs-Ales via Clermont-Ferrand en Langogne. Het gaat wel vlotter met de HST Brussel-Nimes. Dan overstappen op de "Cévenol" naar La Bastide-Puylaurent (La Bastide St Laurent voor SNCF).

Voorheen was L'Etoile een toeristisch Hotel met een prachtig park eromheen langs de rand van de rivier Allier gelegen in La Bastide-Puylaurent tussen de Lozère, de Ardèche en de Cevennen in de bergen van Zuid Frankrijk.

Voorheen was L'Etoile een toeristisch Hotel met een prachtig park eromheen langs de rand van de rivier Allier gelegen in La Bastide-Puylaurent tussen de Lozère, de Ardèche en de Cevennen in de bergen van Zuid Frankrijk. Kruising van de GR70 Stevenson route, GR7, GR72, Le Cévenol, Regordane Weg (St Gilles route), Roujanel Rondeweg, Margeride Rondeweg, Gorges de l'Allier Wandeltocht, Montagne Ardéchoise Rondeweg en veel kleine luswandelwegen.